Normandí varð eitt af fyrstu svæð­unum í Frakk­landi þar sem strand­frí urðu vin­sæl, að hluta til vegna lækn­is­fræði­legra skoð­ana um heilsu­sam­leg áhrif sjáv­ar­lofts og að baða sig í köldu vatni, enda engin furða þar sem svæðið býður upp á fal­lega strand­lengju. Sveit­irnar og sögu­frægir bæirnir höfðu lengi laðað að sér Par­ís­ar­búa. Fyrir komu lest­ar­innar var Normandí dreif­býlt, til­tölu­lega ein­angrað og erfitt að kom­ast þangað og aðeins aðgengi­legt þeim allra rík­ustu sem áttu hest­vagn.

Ferðalög á þessum tíma voru hæg, dýr og óhentug fyrir stutta dvöl með hest­vögnum, bátum eða dýrum. Með bygg­ingu járn­brauta til Deauville, Trouville, Cabourg, Dieppe eða Étretat varð dvöl í Normandí mögu­leg fyrir milli­stétt­ar­hóp líka. Bæir byggðu göngu­stíga, spila­víti og bað­klefa. Járn­brautin flutti ekki aðeins ferða­menn heldur einnig verk­taka sem byggðu villur, gisti­heim­ili og síðar ein­býl­is­hús.

Ferð frá París til Deauville stytt­ist úr meira en 12 klst. með hest­vagni í innan við 4 klst. …